Boksen met verandering

2 weken geleden is mijn vader verhuisd naar een verpleeghuis. Na een val belandde hij een half jaar in een revalidatiecentrum en kwam nu de stap van niet-meer-naar-huis, maar naar het verpleeghuis. Over veranderen gesproken. In de eerste plaats voor hem, maar ook voor ons als kinderen. De wereld toch wel een beetje op zijn kop. Die periode met ouders die ouder worden is een gekke, je zorgt voor je ouder(s), maar tegelijkertijd ben je ook nog steeds kind. Het vraagt ook een andere manier van communiceren dan ik altijd gewend was. Ik geloof niet dat ik me ooit eerder zo bewust ben geweest van de manier waarop ik met hem spreek als nu.

Loslaten
Veranderen gaat vooral over loslaten. En waar ik in opdrachten teams begeleid om het oude los te laten, komt die nu in mijn privé-situatie vol naar boven. Zo hoorde ik mijn vader pasgeleden zeggen dat hij zoveel had moeten loslaten … (en gelukkig ervaart hij inmiddels dat hij ook weer veel teruggekregen heeft). Pats! Da’s dus transitiemanagement in je privéleven. En dat loslaten is me toch een pijnlijk proces. Het geeft onzekerheid, roept vragen op, brengt je van de leg en doet letterlijk zeer. Voor hem was loslaten niet meer in zijn eigen schuurtje kunnen knutselen, niet meer terug naar huis kunnen en niet al je dierbare spullen kunnen meenemen naar je nieuwe plek. En wat we ook zeiden of deden (geruststellen, erkennen van het verlies, begrip tonen), het bleef moeilijk. Ik heb mijn hele communicatie-arsenaal erin gegooid, maar daarmee kon ik het nog niet oplossen voor hem.

Direct feedback
Ik merk dat het gesprek over zijn en onze verandering veel makkelijker is als ik uitgerust en fit ben. Wat ik soms ook niet ben, waardoor ik net het verkeerde zeg of doe. In de emotie schiet en vanuit daar reageer naar hem. Met een beetje geluk kan ik dan nog ondertitelen wat er bij mij gebeurt, anders ben ik natuurlijk helemaal niet meer te volgen … Maar ja, als ik ergens direct feedback krijg, dan is het nu wel in deze privé-situatie. En da’s eigenlijk niet zoveel anders dan wanneer je met een team aan het werk bent. Boeiend als je iets uit je privéleven mee kunt nemen in je leiderschap in je werk! Dat zijn immers niet 2 aparte componenten maar gewoon een integraal deel van jou. Dat zien en ervaren en daar iets mee doen, is zelfmanagement in optima forma.

Echt los
Maar echt los van het oude, dat kwam pas toen dat nieuwe stekkie er was. En vanaf dat moment veranderde ons gesprek met hem. Werd het weer wat makkelijker omdat er nieuw perspectief was.. Hij heeft een plek met veel eigen spullen en warme zorg. Dan zie je opeens dat soms de beste remedie is zo snel mogelijk in een nieuwe context te komen (heb je niet altijd in de hand natuurlijk). En ineens zien we hem opbloeien, vooral omdat hij weer een beetje voor zichzelf moest zorgen in zijn nieuwe appartement. Ietsje minder zorg, iets meer zelfstandig. Zelf zei hij daarover dat hij zich weer een beetje normale vent begon te voelen. En zo bokst hij zichzelf naar een nieuwe invulling van zijn leven. Mij liet het zien wat er gebeurt als je teveel zorgt. En hoe belangrijk het is dat je aanspreekt op eigen verantwoordelijkheid, mensen uitdaagt, na laat denken en blijft prikkelen.

Leren van jezelf
Om de parallel te maken met leiderschap: ook dat gaat over jezelf managen. Jezelf kennen en vanuit daar je verhaal vertellen. Weten hoe je zelf in elkaar zit en wat jouw ‘eigen aardigheden’ zijn. Hoe je reageert en acteert. En laten we eerlijk zijn, dat gaat soms goed, soms ook niet. Feit is wel dat oefening kunst baart. Jezelf de spiegel voorhouden en met anderen eens kijken hoe je overkomt ook. En omdat je nou eenmaal in de praktijk niet altijd direct feedback krijgt, organiseren wij dat voor je.

Dus: heb jij ook iets met transities en ben je in voor een vernieuwende workshop op dit vlak? Wil je een tandje scherper en dieper, vanuit je persoonlijke kracht en kwaliteit en ben je hongerig naar feedback om te kunnen groeien? Dan is het PODIUM voor Vernieuwing in Stadstheater de Bakkerij op 14 maart iets voor je. Daar kun je oefenen met je eigen communicatie-skills in een klein groepje van maximaal 8 deelnemers. Op de bühne in een klein en intiem stadstheater waar ik samen met Hugo Meijs zorg voor een prachtig en uniek programma, waar ik me nu al op verheug.

Mijn oogst dankzij pa
Voor mij geldt vooral dat de ervaring met mijn vader me maar weer eens bewust heeft gemaakt hoe belangrijk het is dat je vooral jezelf managed in je communicatie. Ten dienste van de ander en dan van jezelf, in die volgorde. Misschien soms een tikkie milder bent. En vanuit daar er alles aan doet om de beweging maximaal tot stand te brengen.

Da’s een mooie oogst van persoonlijke en professionele groei! Met dank aan mijn pa.