Als je er eenmaal bent, is het echt minder erg …

Ik heb mezelf overwonnen. Ik beoefen al een tijdje yoga. Maar er zijn dingen waar ik naar kijk en denk ‘no way, this is not for me’. De kopstand is er zo één. Voor diegenen die daar geen beeld bij hebben, je staat letterlijk in een omgekeerde houding en steunt op je armen (zo speels op je hoofd, daar moet je kleuter voor zijn!). Deze houding kwam vorig jaar ook voorbij en ik herinner me daarvan dat ik dacht: ‘Dat kan ik niet, doe ik niet, lukt niet’ en zo nog wat dingen. En pas kwam ie weer voorbij. En deze keer werd ik eruit gepikt om het voor te doen. Met wat hulp van mijn zeer deskundige juf. Eerste gedachte? ‘Shit, dat kan ik niet’. Met meteen erna een stemmetje wat zei dat juf vast wist wat ze deed en dat ik me maar moest overgeven. Je snapt het al, het lukte. Euforie is een groot woord, maar het scheelt niet veel. Een overwinning op mezelf.

Als je er eenmaal bent, …
In de les bedacht ik dat als je er eenmaal bent, het minder eng is. In mijn geval was ik vooral bezig met wat er niet lukte of ging, hoe stijf ik ben in mijn rug waardoor ik ook eigenlijk helemaal niet meer in staat was om het gewoon spelenderwijs te proberen. En laat daar nou een grote vergelijking te vinden zijn met werk. Want hoe vaak gaat het bij teams die middenin een veranderproces zitten, juist over wat er allemaal níet lukt? Daarmee zit je wel lekker in het hier en nu, maar verlies je ook het (hopelijk lonkende) perspectief uit het oog. En zo word je iedere dag wat roestiger in positief kijken en het gewoon proberen.

Professioneel aanklooien
Dat heeft ongetwijfeld te maken met de angst voor het onbekende. Dan is je richten op het hier en nu ook een prima overlevingsstrategie. Maar stel nou eens dat het inderdaad minder eng is als je er bent. Dan heeft al die aandacht voor wat er mis zou kunnen gaan, misschien niet altijd zin. Kijk naar successen en die groter proberen te maken juist wél. Heel veel gewoon proberen. Professioneel aanklooien hoorde ik iemand eens zeggen. Net zoals ik in die kopstand dacht het maar gewoon te gaan doen en wel te zien of ik mijn benen omhoog kreeg. Minder denken, meer proberen en kijken wat lukt. Wel met een doel, want professioneel aanklooien is wat anders dan aanrommelen.

Speelsheid in verandering
Er zo naar kijken vraagt in eerste instantie vooral iets van de mensen die vooropgaan in veranderprocessen. Dat zijn vaak de managementteams al dan niet ondersteund door staf. Vaak met veel focus op het doel en resultaat. Ik hou ervan, maar hou ook heel erg van frisse blikken en wat speelsheid in verandering. Als het iets losser is, komt er vaak een ander gesprek op gang en komen er ook weer andere dingen in beeld. Daarom ben ik zo’n fan van Insights Discovery als instrument. Uiterst serieus en met veel diepgang, maar ook luchtig waarbij we werken vanuit positieve aandacht en ook vooral veel doen. Zodat je, voordat je het weet, er eigenlijk al bent en ineens ziet dat het minder eng is als je er bent. En nog mooier als je er bent voordat je er erg in hebt.

Alwéér!
Want, om het verhaal af te maken, de dag erna dacht ik even te oefenen op die kopstand met mijn vriend. Die dat eigenlijk niet wilde, uit angst dat ik me serieus zou bezeren. Terwijl ik uitlegde wat hij moest doen om te helpen, merkte ik ineens dat ik er alwéér was. Armen stevig op de grond, benen uitgevouwen naar boven. Kwestie van meer doen, minder denken! Ik neem ‘m mee als ik aan de slag ben met een aantal teams volgende week. Jij ook in jouw eigen team?